Piłka nożna

Pepe

2007-12-16T09:54:00.000-08:00

Képler Laveran Lima Ferreira znany jako Pepe (ur. 26 lutego 1983 roku w Maceió) - portugalski piłkarz pochodzenia brazylijskiego występujący na pozycji obrońcy w Realu Madryt.

Mierzy 187 cm wzrostu, waży 81 kg.

Pierwsze piłkarskie kroki stawiał w Napoli, klubie z sąsiedztwa. To właśnie tam ochrzczono go przezwiskiem "Pepe". Po krótkim pobycie w Clube de Regatas Brasil, znalazł się w Corinthians Alagoano, trafił do pierwszego składu, nadal jednak w kategorii juniorskiej. W wieku 18 lat, w sezonie 2001/02, Pepe zdecydował się wyjechać do Portugalii. Przygodę z europejską piłką rozpoczął w rezerwach klubu Marítimo, później awansując do pierwszej drużyny. Po trzech latach, w sezonie 2004/05, jego grą zainteresowało się F.C. Porto i zdecydowało się na pozyskanie Brazylijczyka. Pepe dość szybko stał się kluczowym elementem defensywy Porto.

Pomimo iż sporo kosztowała go aklimatyzacja na Maderze, gdzie cały czas tęsknił za rodziną i domem, nie wpłynęło to niekorzystnie na jego sportowy rozwój. Wszak po grze w Marítimo znalazł się w kręgu zainteresowań jednego z europejskich potęg - F.C. Porto, a jeszcze wcześniej trafił do Lizbony, gdzie był testowany przez tamtejszy Sporting. Ostatecznie jednak klub nie przystał na jego transfer i Pepe zmuszony był do powrotu do Marítimo.

Zabiegał o niego trener László Bölöni, który w 2001 roku prowadził Sporting do zwycięstwa w lidze. Po tym, jak opuścił portugalski klub, starał się namówić Pepe do gry we francuskim Rennes, z którym także zdobył mistrzostwo kraju. Młody obrońca wybrał jednak ofertę F.C. Porto. Po tym, jak z klubu odszedł José Mourinho, na stanowisku trenera zastąpił do Co Adriaanse, który wiele nauczył młodego Pepe.

Pepe jest Brazylijczykiem ale reprezentuje barwy Portugalii , w której zadebiutował w 2007 roku

Míchel Salgado

2007-12-16T09:50:00.000-08:00

Urodził się w niedużej miejscowości koło Vigo, grał w zespołach młodzieżowych Celty Vigo, w 1995 debiutował w 1 lidze hiszpańskiej. Sezon 1996/1997 spędził w II-ligowej Salamance, był tam czołowym zawodnikiem. W 1997 wrócił do Celty; na boisku z powodzeniem łączył grę na pozycji obrońcy z udziałem w akcjach ofensywnych i stał się zawodnikiem lubianym przez kibiców. Zaliczył również debiut w reprezentacji narodowej Hiszpanii. W 1999 przeszedł do Realu Madryt. Klub ze stolicy zapłacił za niego ok. 11 mln euro. Brał udział w wielu sukcesach tej drużyny, m.in. dwukrotnym zdobyciu Pucharu Europy (Ligi Mistrzów). W finale Ligi Mistrzów w 2000 z Valencią asystował przy jednej z bramek. W reprezentacji Hiszpanii grał na turnieju finałowym Euro 2000, gdzie zespół dotarł do ćwierćfinału, przegrywając z późniejszym mistrzem, Francją; zabrakło go na kolejnych wielkich imprezach z udziałem Hiszpanów (Mistrzostwach Świata 2002 i Mistrzostwach Europy 2004).

Jerzy Dudek

2007-12-16T09:41:00.000-08:00

Wychowywał się w rodzinie górniczej, uczył się w Technikum Górniczym. Jednocześnie grał w drużynie juniorów Concordii Knurów, skąd trafił do pierwszego zespołu, występującego w III lidze. Dzięki dobrym występom zwrócił na siebie uwagę trenerów innych śląskich drużyn, grających w wyższych ligach, m. in. Górnika Zabrze. Ostatecznie jednak, wiosną 1996 przeszedł do Sokoła Tychy, dokąd sprowadził go trener Kaczmarek. Udane występy w rundzie wiosennej zaowocowały powołaniem przez selekcjonera Antoniego Piechniczka do reprezentacji Polski na mecz z Rosją w czerwcu 1996, w którym jednak nie wystąpił.

Wielkim awansem był transfer w przerwie letniej w 1996 do holenderskiego klubu Feyenoord Rotterdam. Jednak musiał pogodzić się z rolą rezerwowego, ponieważ pierwszym bramkarzem Feyenoordu był wtedy reprezentant Holandii Ed de Goey. Po odejściu de Goeya do Chelsea F.C. w 1997 został pierwszym bramkarzem drużyny Feyenoordu. W 1999 wywalczył mistrzostwa Holandii. Wybierany był również najlepszym bramkarzem i najlepszym piłkarzem ligi holenderskiej.

25 lutego 1998 zadebiutował w reprezentacji Polski w meczu z Izraelem. Ponieważ jednak selekcjoner Janusz Wójcik stawiał wtedy na innych bramkarzy – przede wszystkim na Adama Matyska i Kazimierza Sidorczuka – następny mecz w barwach narodowych rozegrał dopiero w 1999. Na stałe do reprezentacji Polski trafił dopiero po objęciu funkcji selekcjonera przez Jerzego Engela w 2000.

Udana gra w meczach eliminacji Mistrzostw Świata oraz w rozgrywkach klubowych w barwach Feyenoordu zaowocowała ofertami z wielu znanych europejskich drużyn. Według spekulacji prasowych proponowano mu grę m. in. w Barcelonie, Realu Madryt, Arsenalu i Manchester United. Ostatecznie pod koniec sierpnia 2001 przeniósł się do Liverpool F.C. – jednego z czołowych klubów angielskich.

W tym samym czasie zdobył z reprezentacją Polski awans do Mistrzostw Świata w Korei Południowej i Japonii. Na nieudanym dla polskich piłkarzy turnieju finałowym w 2002 wystąpił w 2 meczach, w trzecim został zastąpiony przez Radosława Majdana. Pozostał jednak pierwszym bramkarzem reprezentacji Polski, występując w meczach drużyny narodowej prowadzonej przez Zbigniewa Bońka i Pawła Janasa. Do chwili obecnej w barwach narodowych rozegrał 58 spotkań.

Iker Casillas

2007-12-16T09:32:00.000-08:00

Iker Casillas Fernández urodzony jako pierwsze dziecko José Luisa Casillasa, z zawodu nauczyciela, piłkarza-amatora i Marii Carmen Fernández, nauczycielki w szkole średniej, dziś gospodyni domowej. Ma młodszego brata Unaia.

Casillas od zawsze uwielbiał grać w piłkę, więc José Luis Casillas zapisał dziewięcioletniego syna na treningi w Realu Madryt. Tam zrobiono z niego bramkarza, a Iker szybko został najlepszym na tej pozycji w swojej grupie wiekowej. Uznano go za jednego z najbardziej utalentowanych bramkarzy w Hiszpanii i powołano do juniorskiej reprezentacji Hiszpanii.

W 1997 roku z reprezentacją U-16 zdobył mistrzostwo Europy, a 3 lata później – mistrzostwo świata w kategorii U-20 podczas mistrzostw w Nigerii, gdzie wysławił się między innymi obroną rzutu karnego w meczu z Austrią.

W tym czasie robił już karierę w drużynie klubowej – w promocji do coraz wyższych drużyn "przeskoczył" zepół C, w Real Madryt Castilla zagrał tylko 4 mecze, po których powołano go do pierwszej drużyny, w której zadebiutował 12 września 1999 roku meczem przeciw Athletic Bilbao, gdyż kontuzjowany był Bodo Illgner. Spotkanie zakończyło się remisem 2:2. Jeszcze w tym samym sezonie został powołany do reprezentacji Hiszpanii na Mistrzostwa Europy 2000.

Następnie wygrał z Realem Maryt ligę hiszpańską w sezonie 2000/2001 i Puchar Mistrzów 2002, po czym ponowanie powłano go do reprezentacji na Mistrzostwa Świata 2002 w Korei Południowej i Japonii. Początkowo miał tam być zastępcą Santiago Cañizaresa, ale gdy ten odniósł przypadkową kontuzję uniemożliwiającą mu występ, Casillas został pierwszym bramkarzem. Zaliczył dobry występ w 1/8 finału w meczu przeciw Irlandii, gdzie ponownie popisał się obroną rzutów karnych , podobno ma najszybszą reakcję na świecie.

17 maja 2005 Casillas podpisał nowy kontrakt, który łączy go z "Królewskimi" do 2011 roku i za każdy rok zapewnia zarobki w wysokości około 5 milionów euro.

W pierwszej drużynie Realu Madryt zaliczył 235 meczów (stan na koniec sezonu 2005/2006).

Real Madryt

2007-12-16T09:15:00.000-08:00

Skład zespołu:

Bramkarze:
1. Iker Casillas 20 maja 1981 r.
13. Jordi Codina 27 kwietnia 1982 r.
25. Jerzy Dudek 23 marca 1973 r.

Obrońcy:
2. Míchel Salgado 22 października 1975 r.
3. Pepe 26 lutego 1983 r.
4. Sergio Ramos 30 marca 1986 r.
5. Fabio Cannavaro 13 września 1973
12. Marcelo 12 maja 1988 r.
16. Gabriel Heinze 19 kwietnia 1978 r.
21. Christoph Metzelder 5 listopada 1980 r.
22. Miguel Torres 28 stycznia 1986 r.

Pomocnicy:
6. Mahamadou Diarra 18 maja 1981 r.
8. Fernando Gago 10 kwietnia 1986 r.
10. Robinho 25 stycznia 1984 r.
11. Arjen Robben 23 stycznia 1984 r.
14. Guti 31 października 1976 r.
15. Royston Drenthe 8 kwietnia 1987 r.
23. Wesley Sneijder 9 czerwca 1984 r.
24. Javier Balboa 13 maja 1985 r.

Napastnicy:
7. Raúl González (c) 27 czerwca 1977 r.
9. Roberto Soldado 27 maja 1985 r.
17. Ruud van Nistelrooy 1 lipca 1976 r.
18. Javier Saviola 11 grudnia 1981 r.
19. Júlio Baptista 1 października 1981 r.
20. Gonzalo Higuaín 10 grudnia 1987 r.